Kołobrzeg
Kołobrzeg znajduje się na północno-zachodniej stronie Polski, w Województwie Zachodniopomorskim leżącym tuż przy granicy z Niemcami. Miasto jest jednym z czterech największych ośrodków województwa, położone u ujścia rzeki Parsęty do Bałtyku. Odznacza się nie tylko bogatymi zasobami turystycznymi, ale również stanowi istotny ośrodek uzdrowiskowy.
Początki historyczne Kołobrzegu sięgają średniowiecza, miasto istniało już w VIII wieku pełniąc rolę grodu obronnego i znajdowało się wtedy około 3 km na południe względem aktualnego położenia. Aż do zakończenia drugiej wojny światowej przez
wszystkie stulecia miasto przeżywało bardzo burzliwy okres, począwszy od roku 1000 kiedy Książę Bolesław Chrobry założył w jego miejscu biskupstwo (podupadło jednak i trafiło pod kuratelę Biskupów Diecezji Kamieńskiej), poprzez wiek XIII kiedy przeszło pod zwierzchnictwo Cesarza Niemieckiego, a następnie Króla Danii. Wtedy też jako jeden z pierwszych grodów uzyskał prawa miejskie i stał się dużym ośrodkiem warzelnictwa, handlu i rybołówstwa oraz członkiem bałtyckiej Hanzy.
Przez kilka kolejnych wieków Kołobrzeg nadal wędrował spod jednej władzy pod drugą. Rządy Brandenburczyków doprowadziły do upadku miasta, zamieniając je ponownie w twierdzę. Osłabienie Kołobrzegu zakończyło się przejęciem miasta przez Rosjan. O początkach rozkwitu turystycznego i uzdrowiskowego w Kołobrzegu możemy mówić już w roku 1830 kiedy powstał tam pierwszy zakład kąpieli solankowych, natomiast z chwilą pozbawienia miasta statusu twierdzy poczęto otwierać uzdrowiska.
Wraz z nadejściem I Wojny Światowej rola turystyczna i uzdrowiskowa miasta ustąpiła miejsca Wielkiemu Szpitalowi Wojskowemu utworzonemu w połączonych ze sobą sanatoriach i domach uzdrowiskowych. W roku 1944 Kołobrzeg na powrót otrzymał status twierdzy decyzją Adolfa Hitlera i stanowił część systemu Wału Pomorskiego. Działania wojenne w tym Bitwa o Kolberg, doprowadziły jednak do niemal całkowitego
zniszczenia miasta. W roku 1945 odbyły się drugie już w Kołobrzegu zaślubiny Polski z
Morzem oraz odbudowa miasta.
Burzliwa historia miasta i ogromne zniszczenia jakie siała po sobie II Wojna Światowa wcale nie zatrzymały rozpoczętego w 1830 r. rozwoju uzdrowiskowego miasta. Zaraz po zakończeniu wojny rozpoczęto jego odbudowę i już w 1952 r. oddano do użytku pierwsze sanatorium dziecięce „Słoneczko”. Dziś Kołobrzeg jest największym polskim uzdrowiskiem bogatym w ośrodki szpitalno-uzdrowiskowe, sanatoria i zakłady przyrodolecznicze, w których leczeni są pacjenci dotknięci chorobami układu oddechowego oraz krążenia, a także schorzeniami reumatologicznymi, przemiany materii i innymi.
„Kołobrzeg stał i stoi na soli”
Tuż przy brzegu Parsęty, gdzie niegdyś znajdowały się kołobrzeskie warzelnie znajduje się jedno z licznych źródeł solanki obecnie wykorzystywanej przez prawie wszystkie zakłady przyrodolecznicze i uzdrowiskowe, a także do produkcji wody mineralnej. Ów źródła traktowane są jak zabytek, posiadają tablicę informującą o historii solanek. Zespół solankowy składa się z mini tężni, fontanny solankowej, pijalni wody mineralnej i studni.
Kołobrzeska Viagra
W zakładach przyrodolecznictwa i sanatoriach Kołobrzegu kuracjusze poddawani są zabiegom borowinowym takim jak: kąpiele, okłady i zawijanie. Borowina to złoża torfu powstające po ustąpieniu lodowca skandynawskiego około 10 tys. lat p.n.e. Powstały one na obszarze torfowisk z obumarłej roślinności bagiennej. Obok źródeł solanek jest to drugie największe bogactwo naturalne Kołobrzegu. Borowinę wydobywa się w kopalniach. W mieście istnieje możliwość nie tylko skorzystania z jej właściwości leczniczych i upiększających, ale również zwiedzenia kopalni.
Bogactwo przyrodnicze
Prawdziwy kurort to nie tylko port, duże miasto i bogate zaplecze sanatoryjno-uzdrowiskowe, ale również bogactwo przyrodnicze. Kołobrzeg jest miastem zielonym, pełnym parków, placów oraz skwerów, ale przede wszystkim pomników przyrody. W Kołobrzegu bowiem znajdują się dwa największe dęby szypułkowe. Pierwszy zwany „Bolesławem” liczy sobie około 800 lat, drugi „Warcisław” około 640 lat. Do najważniejszego parków w Kołobrzegu zaliczyć należy Park im. Stefana Żeromskiego mieszczący się wzdłuż morskiego wybrzeża wyposażony w ścieżkę zdrowia wraz z niezbędnymi przyrządami do ćwiczeń fizycznych. Wg badań naukowców to właśnie w tym miejscu kumulują się lecznicze działania aerozolu morskiego. Ponadto stworzone zostały parki o charakterze krajobrazowym jak Park im. Aleksandra Fredry z amfiteatrem oraz pomnikami jodły kalifornijskiej i cypryśników błotnych oraz Park im. gen. Henryka Dąbrowskiego z fragmentami rowu fortecznego będącego najstarszym obiektem z czasów gdy Kołobrzeg był twierdzą. Warto także wspomnieć o Placu 18 Marca z przepiękną fontanną i pomnikiem poświęconym Kołobrzeżanom poległym w I i II Wojnie Światowej gdzie znajduje się również 200-letni buk oraz jadalny kasztanowiec czerwony oraz o Placu im. pułk. Przybylskiego znajdującego się za Basztą Prochową.
Kołobrzeg jest miastem bogatym w pomniki dziedzictwa historycznego i kulturowego. Wiele organizacji podejmuje prężne działania na terenie miasta jak i całego województwa w celu ochrony bogactw związanych z historią i tradycją miasta oraz regionu.
Kołobrzeskie Porty
Od początku istnienia miasta wraz z całą jego przewrotną historią, zabudowania portowe były drugim źródłem bogactwa (obok solanek i bogactw naturalnych). Dziś Port w Kołobrzegu podzielony jest na dwa: handlowy i wojenny – umożliwiają one obsługę statków o długości do 75m, szerokości do 13m i zanurzeniu do 4,5m. W Porcie Handlowym prowadzona jest działalność przeładunkowa przekraczająca rocznie 160 tys. ton. W basenach Portu Marynarki Wojennej stoją natomiast okręty torpedowe – ścigacze okrętów podwodnych, które w dni świąt państwowych oraz w czasie Dni Morza udostępnione są do zwiedzania. Ponadto zabudowania portowe stanowi także nadbrzeże pasażerskie gdzie cumują statki tzw. „białej floty” umożliwiające turystom i kuracjuszom wybranie się na rejs na pełne morze, a także opłynięcie basenów Portu Handlowego i Wojennego.
Muzeum Oręża Polskiego
Za misję stawia sobie ochronę materialnego i duchowego dziedzictwa kulturowego związanego z historią i tradycją Wojska Polskiego, ziemi kołobrzeskiej oraz Województwa Zachodniopomorskiego.
Do wystaw stałych muzeum należą:
- „Dzieje Kołobrzegu” prezentowane wraz z filmem „Zbiory Metrologiczne”;
- „Dzieje Oręża Polskiego” w pawilonie wystawniczym wraz z ekspozycją plenerową.
Do wystaw czasowych należą:
- „Szlak Forteczny” (1.05-30.09) – wystawa posterowa bogata również w prezentacje multimedialne dotyczące kulturalnej podróży szlakiem nadbałtyckich twierdz. Wystawa prezentuje fortyfikacje będące różnorodnymi rozwiązaniami architektonicznymi i rozwoju technologicznego od XVI w. do czasów I Wojny Światowej.
- „Świat Słowian i Wikingów” (1.05-30.09) prezentująca w malowniczy sposób kulturę, życie i walkę Słowian i Wikingów.
Lapidarium Niemieckie i Żydowskie
Po II Wojnie Światowej zlikwidowano cmentarze niemieckie i żydowskie ze względu na dużą skalę zniszczeń powojennych, zbiory kamieni, nagrobków, posągów i fragmentów budowli o charakterze muzealnym zebrano w Lapidaria Niemieckie i Żydowskie otwarte dla odwiedzających pod koniec XX wieku.
Pomniki
Pomnik Zaślubin Polski z Morzem - zaślubiny z morzem odbyły się w dniu zdobycia Kołobrzegu 18 marca 1945r. w
miejscu obecnie stojącej Latarni Morskiej. Jest to uroczystość do złudzenia przypominająca ślub – Kapral Franciszek Niewidziajło wrzucił pierścień do morza. Pomnik symbolizujący tę uroczystość odsłonięty został 3 listopada 1963r. przedstawia flagę z prześwitem na wody portowe. Podobno przejście przez „okno” pomnika na bezdechu przynosi spełnienie pomyślanego wcześniej życzenia. Pomnik Arcybiskupa Marcina Dunina - pomnik przedstawia Arcybiskupa w stroju liturgicznym usytuowany jest w pobliżu konkatedry. Arcybiskup Marcin Dunin był jednym z więźniów „niewygodnych politycznie” trzymanych w twierdzy kołobrzeskiej (10 miesięcy), która oprócz zadań wojskowych pełniła również miejsce więzienne dla takich właśnie postaci. Pomnik Sanitariuszki - znajduje się przy skwerze w strefie uzdrowiskowej miasta, symbolizuje opiekę i oddanie nad wiernymi żołnierzami. Pomnik przedstawia kobietę w żołnierskim mundurze, która udziela pomocy medycznej rannemu żołnierzowi. Twarz sanitariuszki wzorowana była na zdjęciu Eweliny Nowak, szeregowej poległej podczas walk o Kołobrzeg w marcu 1945r.
Zabudowania sakralne
Kolegiata – Bazylika Najświętszej Marii Panny - 700-letnia konkatedra charakteryzuje się potrójnym zwieńczeniem bloku wieżowego widoczna zarówno z lądu, morza jak i powietrza.Kościół św. Jana Chrzciciela - najduje się na północnowschodniej części podgrodzia – jest to jedyny pozostały zabytek wczesnego średniowiecza. Po raz pierwszy źródła pisane wspominają o nim w 1222r. Wielokrotnie był jednak niszczony i odbudowywany. Ciekawostką kościółka jest fakt, że posiadał osobne wejście dla kobiet, osobne dla mężczyzn. Ufundowany został przez żonę prawnuka (w linii prostej) Bolesława Krzywoustego, księżnej Mirosławy.
Kołobrzeg jest także pełen współczesnych ośrodków atrakcji turystycznych. Można w nim spotkać brodatych piratów i ruszyć na pełne morze pod czarną banderą. Funkcjonuje Western City z mini zoo gdzie można spróbować swych sił w polowaniu na byka, obejrzeć występ Indian, dosiąść konia czy nauczyć się strzelać z kowbojskiego pejcza. Organizowanych jest także wiele imprez cyklicznych, koncertów i spotkań kulturalno-naukowych.
W mieście funkcjonują także:
- stadnina koni posiadająca szeroką gamę atrakcji związanych z przejażdżkami konnymi, a także zabiegi w zakresie hipoterapii.
- Centrum Atrakcji Wojskowych organizujące imprezy masowe, pokazy z udziałem żołnierzy, samolotów i wiele innych.
- Szkoła Sportów Ekstremalnych oferująca m.in. rozgrywki PaintBall`owe oraz park linowy
- Firmy oferujące ekstremalne rejsy po Bałtyku.
Można także wypożyczyć motorówkę, udać się na obrzeża ziemi kołobrzeskiej by wspokoju i ciszy oddać się pasji wędkarstwa. Miasto nocami tętni życiem towarzyskim w klubach i restauracjach oraz nowoczesnych kręgielniach i centrach rozrywki. Pozwala zapomnieć o życiu codziennym dając się ponieść zdrowemu wypoczynkowi.
powrót
